« اى كاش . براى اين زندگىام چيزى پيش فرستاده بودم . » تنها با يادآورى مرگ و لقاى خداوند و آمادگى براى آن دو است كه مىتوانى از كسانى باشى كه خداوند سبحان دربارهء آنان مىگويد : ( يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ * ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً * فَادْخُلِي فِي عِبَادِي * وَادْخُلِي جَنَّتِي ) « 1 » . « تو اى روح آرام يافته ! به سوى پروردگارت بازگرد در حالى كه هم تو از او خوشنودى و هم او از تو خوشنود است پس ، در سلك بندگانم درآى و در بهشتم وارد شو ! . » مرگ صرفاً يك نوع سفر است و مرحلهء بعد از مرگ ، بسيار بزرگتر از مرگ است و با تذكّر هميشگى مرگ است كه انسان براى دورهء بعد از آن كار و تلاش مىكند و ارزش زندگى دنيوى را مىفهمد و درك مىكند كه اين فرصت ، بازگشت ناپذير و غير قابل تعويض است و تنها در اين حالت است كه او در حيات دنيوى خود بدون تضييع وقت و از دست دادن فرصت ، كار و تلاش مىكند ، شبها را - جز اندكى - به عبادت و نماز مىپردازد ؛ در سحرگاهان از خداى خود آمرزش مىطلبد و از مساكين و ايتام و فقرا دست‌گيرى به عمل مىآورد . اما كسى كه مرگ را فراموش كند ، او چنان خواهد بود كه خداوند مىفرمايد : ( كَلَّا بَلْ لَاتُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ * وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ * وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَمّاً * وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبّاً جَمّاً * كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكّاً دَكّاً * وَجَاءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفّاً صَفّاً * وَجِاْىءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ

--> ( 1 ) - سورهء فجر ، آيات 30 - 27 .